11. August 2014 – Was sonst noch so geht, wissen wir auch nicht …

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quonam, inquit, modo? Ergo in iis adolescentibus bonam spem esse dicemus et magnam indolem, quos suis commodis inservituros et quicquid ipsis expediat facturos arbitrabimur? Nam et a te perfici istam disputationem volo, nec tua mihi oratio longa videri potest. Ex quo intellegitur idem illud, solum bonum esse, quod honestum sit, idque esse beate vivere: honeste, id est cum virtute, vivere. Non enim actionis aut officii ratio impellit ad ea, quae secundum naturam sunt, petenda, sed ab iis et appetitio et actio commovetur. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Duo Reges: constructio interrete. Tollenda est atque extrahenda radicitus. Certe non potest. Ut iam liceat una comprehensione omnia complecti non dubitantemque dicere omnem naturam esse servatricem sui idque habere propositum quasi finem et extremum, se ut custodiat quam in optimo sui generis statu; Est enim perspicuum nullam artem ipsam in se versari, sed esse aliud artem ipsam, aliud quod propositum sit arti. Certe non potest.

  1. Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur.
  2. Vestri haec verecundius, illi fortasse constantius.
  3. Ego vero isti, inquam, permitto.
  4. Sedulo, inquam, faciam.

Cur iustitia laudatur? Quod enim ne vivus quidem, inquit, diutius sentire poterat, quam dum fruebatur, quo modo id potuit mortuo permanere? Quae ista amicitia est? Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Ut ei, qui iucunde vixerit annos decem, si aeque vita iucunda menstrua addatur, quia momentum aliquod habeat ad iucundum accessio, bonum sit; Quo minus animus a se ipse dissidens secumque discordans gustare partem ullam liquidae voluptatis et liberae potest. Nonne odio multos dignos putamus, qui quodam motu aut statu videntur naturae legem et modum contempsisse? At vero si ad vitem sensus accesserit, ut appetitum quendam habeat et per se ipsa moveatur, quid facturam putas? Si vero id etiam explanare velles apertiusque diceres nihil eum fecisse nisi voluptatis causa, quo modo eum tandem laturum fuisse existimas? Quod maxime efficit Theophrasti de beata vita liber, in quo multum admodum fortunae datur. Dabit hoc Zenoni Polemo, etiam magister eius et tota illa gens et reliqui, qui virtutem omnibus rebus multo anteponentes adiungunt ei tamen aliquid summo in bono finiendo. In homine autem summa omnis animi est et in animo rationis, ex qua virtus est, quae rationis absolutio definitur, quam etiam atque etiam explicandam putant. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum.

Quis enim redargueret? Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur. Nam quicquid quaeritur, id habet aut generis ipsius sine personis temporibusque aut his adiunctis facti aut iuris aut nominis controversiam. At hoc in eo M. Nam si dicent ab illis has res esse tractatas, ne ipsos quidem Graecos est cur tam multos legant, quam legendi sunt.

Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior;

In motu et in statu corporis nihil inest, quod animadvertendum esse ipsa natura iudicet? Quare aliud aliquod, Torquate, hominis summum bonum reperiendum est, voluptatem bestiis concedamus, quibus vos de summo bono testibus uti soletis. Tantaque est vis talibus in studiis, ut eos etiam, qui sibi alios proposuerunt fines bonorum, quos utilitate aut voluptate dirigunt, tamen in rebus quaerendis explicandisque naturis aetates contenere videamus. Si enim sapiens aliquis miser esse possit, ne ego istam gloriosam memorabilemque virtutem non magno aestimandam putem.

Servari enim iustitia nisi a forti viro, nisi a sapiente non potest. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Est, ut dicis, inquit; Necesseque est, si quis sibi ipsi inimicus est, eum quae bona sunt mala putare, bona contra quae mala, et quae appetenda fugere, quae fugienda appetere, quae sine dubio vitae est eversio. Vos autem, Cato, quia virtus, ut omnes fatemur, altissimum locum in homine et maxime excellentem tenet, et quod eos, qui sapientes sunt, absolutos et perfectos putamus, aciem animorum nostrorum virtutis splendore praestringitis. Itaque et manendi in vita et migrandi ratio omnis iis rebus, quas supra dixi, metienda. Quem enim ardorem studii censetis fuisse in Archimede, qui dum in pulvere quaedam describit attentius, ne patriam quidem captam esse senserit? Quod enim dissolutum sit, id esse sine sensu, quod autem sine sensu sit, id nihil ad nos pertinere omnino. Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. At hoc in eo M.

  • Quamquam te quidem video minime esse deterritum.
  • Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando;
  • Bonum integritas corporis: misera debilitas.
  • Quid ergo attinet dicere: Nihil haberem, quod reprehenderem, si finitas cupiditates haberent?
  • Idem adhuc;

Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii.

11. August 2014 – Noch ein Beitrag

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quonam, inquit, modo? Ergo in iis adolescentibus bonam spem esse dicemus et magnam indolem, quos suis commodis inservituros et quicquid ipsis expediat facturos arbitrabimur? Nam et a te perfici istam disputationem volo, nec tua mihi oratio longa videri potest. Ex quo intellegitur idem illud, solum bonum esse, quod honestum sit, idque esse beate vivere: honeste, id est cum virtute, vivere. Non enim actionis aut officii ratio impellit ad ea, quae secundum naturam sunt, petenda, sed ab iis et appetitio et actio commovetur. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Duo Reges: constructio interrete. Tollenda est atque extrahenda radicitus. Certe non potest. Ut iam liceat una comprehensione omnia complecti non dubitantemque dicere omnem naturam esse servatricem sui idque habere propositum quasi finem et extremum, se ut custodiat quam in optimo sui generis statu; Est enim perspicuum nullam artem ipsam in se versari, sed esse aliud artem ipsam, aliud quod propositum sit arti. Certe non potest.

  1. Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur.
  2. Vestri haec verecundius, illi fortasse constantius.
  3. Ego vero isti, inquam, permitto.
  4. Sedulo, inquam, faciam.

Cur iustitia laudatur? Quod enim ne vivus quidem, inquit, diutius sentire poterat, quam dum fruebatur, quo modo id potuit mortuo permanere? Quae ista amicitia est? Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Ut ei, qui iucunde vixerit annos decem, si aeque vita iucunda menstrua addatur, quia momentum aliquod habeat ad iucundum accessio, bonum sit; Quo minus animus a se ipse dissidens secumque discordans gustare partem ullam liquidae voluptatis et liberae potest. Nonne odio multos dignos putamus, qui quodam motu aut statu videntur naturae legem et modum contempsisse? At vero si ad vitem sensus accesserit, ut appetitum quendam habeat et per se ipsa moveatur, quid facturam putas? Si vero id etiam explanare velles apertiusque diceres nihil eum fecisse nisi voluptatis causa, quo modo eum tandem laturum fuisse existimas? Quod maxime efficit Theophrasti de beata vita liber, in quo multum admodum fortunae datur. Dabit hoc Zenoni Polemo, etiam magister eius et tota illa gens et reliqui, qui virtutem omnibus rebus multo anteponentes adiungunt ei tamen aliquid summo in bono finiendo. In homine autem summa omnis animi est et in animo rationis, ex qua virtus est, quae rationis absolutio definitur, quam etiam atque etiam explicandam putant. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum.

Processed with VSCOcam with se3 preset 22 386

Quis enim redargueret? Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur. Nam quicquid quaeritur, id habet aut generis ipsius sine personis temporibusque aut his adiunctis facti aut iuris aut nominis controversiam. At hoc in eo M. Nam si dicent ab illis has res esse tractatas, ne ipsos quidem Graecos est cur tam multos legant, quam legendi sunt.

Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior;

In motu et in statu corporis nihil inest, quod animadvertendum esse ipsa natura iudicet? Quare aliud aliquod, Torquate, hominis summum bonum reperiendum est, voluptatem bestiis concedamus, quibus vos de summo bono testibus uti soletis. Tantaque est vis talibus in studiis, ut eos etiam, qui sibi alios proposuerunt fines bonorum, quos utilitate aut voluptate dirigunt, tamen in rebus quaerendis explicandisque naturis aetates contenere videamus. Si enim sapiens aliquis miser esse possit, ne ego istam gloriosam memorabilemque virtutem non magno aestimandam putem.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=Xyd_fa5zoEU]

Servari enim iustitia nisi a forti viro, nisi a sapiente non potest. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Est, ut dicis, inquit; Necesseque est, si quis sibi ipsi inimicus est, eum quae bona sunt mala putare, bona contra quae mala, et quae appetenda fugere, quae fugienda appetere, quae sine dubio vitae est eversio. Vos autem, Cato, quia virtus, ut omnes fatemur, altissimum locum in homine et maxime excellentem tenet, et quod eos, qui sapientes sunt, absolutos et perfectos putamus, aciem animorum nostrorum virtutis splendore praestringitis. Itaque et manendi in vita et migrandi ratio omnis iis rebus, quas supra dixi, metienda. Quem enim ardorem studii censetis fuisse in Archimede, qui dum in pulvere quaedam describit attentius, ne patriam quidem captam esse senserit? Quod enim dissolutum sit, id esse sine sensu, quod autem sine sensu sit, id nihil ad nos pertinere omnino. Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. At hoc in eo M.

  • Quamquam te quidem video minime esse deterritum.
  • Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando;
  • Bonum integritas corporis: misera debilitas.
  • Quid ergo attinet dicere: Nihil haberem, quod reprehenderem, si finitas cupiditates haberent?
  • Idem adhuc;

Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii.

11. August 2014 – Testbeitrag

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quonam, inquit, modo? Ergo in iis adolescentibus bonam spem esse dicemus et magnam indolem, quos suis commodis inservituros et quicquid ipsis expediat facturos arbitrabimur? Nam et a te perfici istam disputationem volo, nec tua mihi oratio longa videri potest. Ex quo intellegitur idem illud, solum bonum esse, quod honestum sit, idque esse beate vivere: honeste, id est cum virtute, vivere. Non enim actionis aut officii ratio impellit ad ea, quae secundum naturam sunt, petenda, sed ab iis et appetitio et actio commovetur. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Duo Reges: constructio interrete. Tollenda est atque extrahenda radicitus. Certe non potest. Ut iam liceat una comprehensione omnia complecti non dubitantemque dicere omnem naturam esse servatricem sui idque habere propositum quasi finem et extremum, se ut custodiat quam in optimo sui generis statu; Est enim perspicuum nullam artem ipsam in se versari, sed esse aliud artem ipsam, aliud quod propositum sit arti. Certe non potest.

  1. Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur.
  2. Vestri haec verecundius, illi fortasse constantius.
  3. Ego vero isti, inquam, permitto.
  4. Sedulo, inquam, faciam.

Cur iustitia laudatur? Quod enim ne vivus quidem, inquit, diutius sentire poterat, quam dum fruebatur, quo modo id potuit mortuo permanere? Quae ista amicitia est? Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Ut ei, qui iucunde vixerit annos decem, si aeque vita iucunda menstrua addatur, quia momentum aliquod habeat ad iucundum accessio, bonum sit; Quo minus animus a se ipse dissidens secumque discordans gustare partem ullam liquidae voluptatis et liberae potest. Nonne odio multos dignos putamus, qui quodam motu aut statu videntur naturae legem et modum contempsisse? At vero si ad vitem sensus accesserit, ut appetitum quendam habeat et per se ipsa moveatur, quid facturam putas? Si vero id etiam explanare velles apertiusque diceres nihil eum fecisse nisi voluptatis causa, quo modo eum tandem laturum fuisse existimas? Quod maxime efficit Theophrasti de beata vita liber, in quo multum admodum fortunae datur. Dabit hoc Zenoni Polemo, etiam magister eius et tota illa gens et reliqui, qui virtutem omnibus rebus multo anteponentes adiungunt ei tamen aliquid summo in bono finiendo. In homine autem summa omnis animi est et in animo rationis, ex qua virtus est, quae rationis absolutio definitur, quam etiam atque etiam explicandam putant. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum.

Quis enim redargueret? Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur. Nam quicquid quaeritur, id habet aut generis ipsius sine personis temporibusque aut his adiunctis facti aut iuris aut nominis controversiam. At hoc in eo M. Nam si dicent ab illis has res esse tractatas, ne ipsos quidem Graecos est cur tam multos legant, quam legendi sunt.

Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior;

In motu et in statu corporis nihil inest, quod animadvertendum esse ipsa natura iudicet? Quare aliud aliquod, Torquate, hominis summum bonum reperiendum est, voluptatem bestiis concedamus, quibus vos de summo bono testibus uti soletis. Tantaque est vis talibus in studiis, ut eos etiam, qui sibi alios proposuerunt fines bonorum, quos utilitate aut voluptate dirigunt, tamen in rebus quaerendis explicandisque naturis aetates contenere videamus. Si enim sapiens aliquis miser esse possit, ne ego istam gloriosam memorabilemque virtutem non magno aestimandam putem.

Servari enim iustitia nisi a forti viro, nisi a sapiente non potest. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Est, ut dicis, inquit; Necesseque est, si quis sibi ipsi inimicus est, eum quae bona sunt mala putare, bona contra quae mala, et quae appetenda fugere, quae fugienda appetere, quae sine dubio vitae est eversio. Vos autem, Cato, quia virtus, ut omnes fatemur, altissimum locum in homine et maxime excellentem tenet, et quod eos, qui sapientes sunt, absolutos et perfectos putamus, aciem animorum nostrorum virtutis splendore praestringitis. Itaque et manendi in vita et migrandi ratio omnis iis rebus, quas supra dixi, metienda. Quem enim ardorem studii censetis fuisse in Archimede, qui dum in pulvere quaedam describit attentius, ne patriam quidem captam esse senserit? Quod enim dissolutum sit, id esse sine sensu, quod autem sine sensu sit, id nihil ad nos pertinere omnino. Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. At hoc in eo M.

  • Quamquam te quidem video minime esse deterritum.
  • Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando;
  • Bonum integritas corporis: misera debilitas.
  • Quid ergo attinet dicere: Nihil haberem, quod reprehenderem, si finitas cupiditates haberent?
  • Idem adhuc;

Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii.

11. August 2014 – Hallo Welt!

Willkommen zur deutschen Version von WordPress. Dies ist der erste Beitrag. Du kannst ihn bearbeiten oder löschen. Um Spam zu vermeiden, geh doch gleich mal in den Pluginbereich und aktiviere die entsprechenden Plugins. So, und nun genug geschwafelt – jetzt nichts wie ran ans Bloggen!

15. August 2012 – Heidschibumbeidschi

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quonam, inquit, modo? Ergo in iis adolescentibus bonam spem esse dicemus et magnam indolem, quos suis commodis inservituros et quicquid ipsis expediat facturos arbitrabimur? Nam et a te perfici istam disputationem volo, nec tua mihi oratio longa videri potest. Ex quo intellegitur idem illud, solum bonum esse, quod honestum sit, idque esse beate vivere: honeste, id est cum virtute, vivere. Non enim actionis aut officii ratio impellit ad ea, quae secundum naturam sunt, petenda, sed ab iis et appetitio et actio commovetur. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Duo Reges: constructio interrete. Tollenda est atque extrahenda radicitus. Certe non potest. Ut iam liceat una comprehensione omnia complecti non dubitantemque dicere omnem naturam esse servatricem sui idque habere propositum quasi finem et extremum, se ut custodiat quam in optimo sui generis statu; Est enim perspicuum nullam artem ipsam in se versari, sed esse aliud artem ipsam, aliud quod propositum sit arti. Certe non potest.

  1. Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur.
  2. Vestri haec verecundius, illi fortasse constantius.
  3. Ego vero isti, inquam, permitto.
  4. Sedulo, inquam, faciam.

Cur iustitia laudatur? Quod enim ne vivus quidem, inquit, diutius sentire poterat, quam dum fruebatur, quo modo id potuit mortuo permanere? Quae ista amicitia est? Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Ut ei, qui iucunde vixerit annos decem, si aeque vita iucunda menstrua addatur, quia momentum aliquod habeat ad iucundum accessio, bonum sit; Quo minus animus a se ipse dissidens secumque discordans gustare partem ullam liquidae voluptatis et liberae potest. Nonne odio multos dignos putamus, qui quodam motu aut statu videntur naturae legem et modum contempsisse? At vero si ad vitem sensus accesserit, ut appetitum quendam habeat et per se ipsa moveatur, quid facturam putas? Si vero id etiam explanare velles apertiusque diceres nihil eum fecisse nisi voluptatis causa, quo modo eum tandem laturum fuisse existimas? Quod maxime efficit Theophrasti de beata vita liber, in quo multum admodum fortunae datur. Dabit hoc Zenoni Polemo, etiam magister eius et tota illa gens et reliqui, qui virtutem omnibus rebus multo anteponentes adiungunt ei tamen aliquid summo in bono finiendo. In homine autem summa omnis animi est et in animo rationis, ex qua virtus est, quae rationis absolutio definitur, quam etiam atque etiam explicandam putant. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum.

Processed with VSCOcam with se3 preset 22 386

Quis enim redargueret? Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur. Nam quicquid quaeritur, id habet aut generis ipsius sine personis temporibusque aut his adiunctis facti aut iuris aut nominis controversiam. At hoc in eo M. Nam si dicent ab illis has res esse tractatas, ne ipsos quidem Graecos est cur tam multos legant, quam legendi sunt.

Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior;

In motu et in statu corporis nihil inest, quod animadvertendum esse ipsa natura iudicet? Quare aliud aliquod, Torquate, hominis summum bonum reperiendum est, voluptatem bestiis concedamus, quibus vos de summo bono testibus uti soletis. Tantaque est vis talibus in studiis, ut eos etiam, qui sibi alios proposuerunt fines bonorum, quos utilitate aut voluptate dirigunt, tamen in rebus quaerendis explicandisque naturis aetates contenere videamus. Si enim sapiens aliquis miser esse possit, ne ego istam gloriosam memorabilemque virtutem non magno aestimandam putem.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=Xyd_fa5zoEU]

Servari enim iustitia nisi a forti viro, nisi a sapiente non potest. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Est, ut dicis, inquit; Necesseque est, si quis sibi ipsi inimicus est, eum quae bona sunt mala putare, bona contra quae mala, et quae appetenda fugere, quae fugienda appetere, quae sine dubio vitae est eversio. Vos autem, Cato, quia virtus, ut omnes fatemur, altissimum locum in homine et maxime excellentem tenet, et quod eos, qui sapientes sunt, absolutos et perfectos putamus, aciem animorum nostrorum virtutis splendore praestringitis. Itaque et manendi in vita et migrandi ratio omnis iis rebus, quas supra dixi, metienda. Quem enim ardorem studii censetis fuisse in Archimede, qui dum in pulvere quaedam describit attentius, ne patriam quidem captam esse senserit? Quod enim dissolutum sit, id esse sine sensu, quod autem sine sensu sit, id nihil ad nos pertinere omnino. Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. At hoc in eo M.

  • Quamquam te quidem video minime esse deterritum.
  • Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando;
  • Bonum integritas corporis: misera debilitas.
  • Quid ergo attinet dicere: Nihil haberem, quod reprehenderem, si finitas cupiditates haberent?
  • Idem adhuc;

Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii.